Genemuiden liet zich niet van haar beste kant zien in Montfoort, dat de schwung er nog niet geheel in zit dit seizoen is genoegzaam bekend. Het aantal behaalde punten verbloemen tot nu toe het vertoonde voetbal. SC Genemuiden scoort makkelijk, dat is een plus als het voetbal er omheen nog niet de stroomlijning heeft die  gewenst is en in potentie ook aanwezig is. Op het, door de weersomstandigheden, lange gras in Montfoort bleek dat Genemuiden niet in staat bleek om vloeiende combinaties op de mat te leggen. Aangezien ook de gastheren niet in staat bleken om de (neutrale)kijkers  op het puntje van de stoel te krijgen ontspon zich een duel dat het niveau “topklasse” niet haalde. Op het stroperige gras leken de Groen-witten meer in oorlog met de bal dan in strijd met Montfoort. Passjes die niet aankwamen voerden de boventoon, dit resulteerde al gauw in de diepe bal naar voren. De wetenschap dat er een spits loopt die zeer lastig te bespelen is maakt het blijkbaar ook makkelijker om die weg te kiezen. Een keus die mede gemaakt wordt door het feit dat juist op het middenveld Genemuiden aanvallend de slag verloor, verdedigend  stond het goed maar in de omschakeling naar aanvallend denken ontstond kortsluiting, als dan ook de korte  pass mislukt en de loopactie niet begrepen of niet gemaakt  worden? 

De thuisclub begon overigens voortvarend, men is er van doordrongen dat thuis de punten gepakt moeten worden en dat men  tegen ieder team in de topklasse punten kan pakken. Dat is wat de topklasse leuk maakt, een off-day betekend veelal puntverlies. Het eerste wapenfeitje van het duel was voor Sportclub, Riemens schoot hoog over. De eerste kans (eigenlijk twee) op een voorsprong was voor Montfoort. Roelofs testte de reflexen van Flier, uit de rebound deed Van der Klis dit opnieuw.  De “druk” van Montfoort hield een klein kwartier aan hierna nam Genemuiden het initiatief over en kreeg, zonder goed voetbal, toch mogelijkheden. De in de ruimte achter de Montfoortse defensie gedoken Lip werd op maat bediend maar schoot voorlangs. Direct hierop moest het, toch al geplaagde, Genemuider verdedigingscentrum al weer een veer laten, Vos gaf aan niet verder te kunnen, voor hem kwam Arjan Kolk. Kolk kweet zich uitstekend van taak maar had de pech dat, juist, hij tot twee maal toe, een noodzakelijke kaart moest pakken.  Gaandeweg de eerste helft maakte Genemuiden het Montfoort onmogelijk om aanvallend ten strijde te trekken. Verdedigend stond Genemuiden zeer goed, dit resulteerde er in dat Montfoort veelal alleen de mogelijkheid kreeg de bal terug te spelen in de verdediging en naar de doelman. Daarbij ontstond bij tijd en wijle zoveel onrust dat spelers elkaar in de problemen brachten. Genemuiden was echter niet bij machte hiervan te profiteren. Ondanks dat het verdedigend goed ging, bleef het toch oppassen op de tegenstoot, vooral met de individuele actie hierin. Vooral Erwin van der Klis bleek zo nu en dan een handenbindertje. In de 40e  minuut reet hij met een solo de defensie open maar zijn besluit was benedenmaats. Het slotakkoord van de eerste helft was voor Lanjouw, in eerste instantie strandde hij op doelman Verkerk. In de herkansing probeerde hij Lip te bereiken, maar ook zijn pass ontbrak gevoel.