De kampioen trad aan met een gedeelte van de (normale) basis in ruststand. De Boys wilden geen risico nemen met de bekerfinale en de kampioenscompetitie in aantocht. Een begrijpelijke gedachte. Toch stond er een meer dan hoofdklasse waardig team binnen de lijnen. De Boys begonnen ook zeer gedreven aan het duel terwijl het leek alsof men bij Genemuiden het wel geloofde. De eerste 5 minuten waren van Genemuider zijden dan ook zeer slordig. Het is dat Flier wel scherp was want anders had Genemuiden al met 3 minuten tegen een achterstand aangekeken. Martin Nicolai mocht namelijk, zo maar, door het centrum richting de doelman trekken. Flier hield oog op de bal en redde bekwaam. Genemuiden schrok wakker en begon ook mee te voetballen, vooreerst heel voorzichtig maar gaandeweg met meer bravoure. Na een goede 10 minuten was het de beurt aan doelman de Vries om zijn klasse te tonen op een snoeiharde kopbal van Halfwerk. Halverwege de 1e helft kwam de testfase van het aluminium, het metaal bleek van goede kwaliteit. Het doorstond de dreunen van Rotman en Cornelia. Na een half uur kwam Sportclub, verdiend, op voorsprong, Anne van de Kolk zette aan voor een salsa door de Friese defensie en besloot met een feestje in de verre hoek. Na de voorsprong golfde het spel op en neer terwijl de gevaarlijkste accenten in de Genemuider aanvallen lagen. Vlak voor de theepauze kreeg de wedstrijd een randje dat compleet uit de toon viel. Flier kreeg de rode kaart voor getoverd.

Arbiter de Graaf gaf in dit geval meer om de letter van de wet dan om de geest van het duel. Een beslissing die hem later deed marchanderen. De aanleiding voor de rode kaart lag in de sportiviteit van Dennis van de Driessche. Rotman leek geblesseerd na een verdedigende actie. De aanvaller kon vrij opstomen naar het doel van Flier maar deed net wat Cornelia even daarvoor had gedaan, afwachten of de blessure ernstig was. Rotman kwam weer overeind waardoor v/d Driessche de bal naar binnen schoof op de vrijstaande Goedhart. De Genemuider defensie had nog oog voor Rotman en reageerde niet. Flier deed dat wel maar kwam in aanraking met de spits. De leidsman floot terecht voor een strafschop maar de rode kaart kwam wel als een verrassing, geel was beter op zijn plaats geweest. De actie van de arbiter bood geen ruimte meer voor het vervolg van het duel. Erdsieck nam de plaats van Flier in onder de lat waardoor Top, vroegtijdig, van het veld moest. Erdsieck eerste balcontact was zijn sublieme afweer op de strafschop van Mullender. Met een ferme zweefduik ranselde hij het leer uit de hoek.

In de tweede helft gingen de Boys op zoek naar de gelijkmaker, succes had het niet. Aan de andere kant leek Sportclub wel succesvol te worden. Anne van de Kolk (zeer goed op dreef) danste opnieuw door de Friese defensie maar werd nu, op vijf meter voor de Vries, gevloerd. De arbiter durfde het niet aan om te fluiten, de wetenschap dat er dan een kampioen het veld zou moeten ruimen bevroor blijkbaar de lucht in zijn longen. Vijf minuten later werd van de Kolk opnieuw gevloerd, Mullender belette hem, onrechtmatig, de vrije gang naar de Vries. Nu floot van de Graaf wel, met een gele sanctie. De navraag van Cornelia kreeg de zelfde kleur. Met nog een half uur te gaan teisterde Rotman opnieuw het aluminium ditmaal toen hij de bal uit een afgeslagen corner ineens op de slof nam. Twee minuten later werd de marge verdubbeld. Cornelia werd weggestuurd en liep de verdediging er uit. Met een strakke schuiver liet hij de Vries kansloos. Harkemase Boys leek geslagen, toch werden ook zij nog twee maal gevaarlijk. Eerst was het John van Dalen die uit een vrije trap de kruising deed trillen. Van de Driessche deed dat tien minuten later met een zwabberbal vanaf 20 meter. Het slot akkoord was voor Cornelia, een Sportclub aanval leek teniet gedaan maar werd door de Friese defensie opnieuw leven in geblazen. Cornelia pikte op, schoof tussen 2 man door en prikte de eindstand binnen.